Vietnam reisverhaal 

Dit mooie land is als bestemming nog niet zo bekend als andere landen in Zuidoost Azië maar zeer zeker een reis waard.

Het land zit iedere dag vol verrassingen en is nog puur Azië. De vriendelijke mensen werken hard aan de opbouw van het land na al die moeilijke jaren.  

We reizen van Ho Chi Minh (vroeger Saigon) in noordelijke richting naar Hanoi. We maakte daarbij gebruik van treinen, taxi’s en binnenlandse vluchten. Deze keer hebben we er voor gekozen een individuele reis te boeken. Lekker met z’n tweeën maar toch de etappes en hotels geregeld. De officiële reis hebben we in het midden van het land onderbroken om een bezoek aan ons Foster Parents-kindje te kunnen brengen. Dit was natuurlijk een heel aparte belevenis die we niet snel zullen vergeten.   

 

Saigon 

Zaterdag 30 juni/1-2 juli. De reis duurde lang zo'n 24 uur. Het vliegtuig ging pas om 14.30 de lucht in, in plaats van 12.30 uur. Het grootste deel van de wachttijd zaten we al in het vliegtuig...niet zo fijn dus. Een voordeel van de vertraging was dat de overstaptijd in Singapore ‘slechts” 6 uur duurde. Deze hebben we voornamelijk doorgebracht op tweepersoonsbanken in een of andere pianobar...(ieder een eigen bank), schoenen uit en ieder even apart slapen...dat was wel lekker. 

Onze eerste stad was Saigon, een stad met 20.000 inwoners per vierkante kilometer tevens één van de dichtstbevolkte stedelijke gebieden ter wereld. Het is een benauwde stad en zeer zeker niet schoon. Wel waren er veel minder zwerfhonden dan in Thailand. Het hotel is superluxe (zeker voor onze begrippen) badslippers, zeepjes, airco, roomservice en een uitgebreid ontbijt. 

Vandaag na wat gewinkeld te hebben zoals het kopen van contactlenzenvloeistof!!! (wat overigens bijna niet te krijgen is, überhaupt geen Vietnamezen met een bril, dus zeer zeker (bijna) geen opticiens) en het zoeken naar een Vietnamese bank (zodat er niet al te veel commissie gerekend wordt) zijn we op een cyclo gestapt en hebben de middag gebruikt om Pedagogen en markten te bezoeken. Ook hebben we nog een Amerikaans oorlogsmuseum bezocht (met schokkende foto's).  

Dinsdag 3 juli. Vandaag een excursie naar Thay Ninh gemaakt, waar we een tempel van de merkwaardige Cao Dai-religie bezocht hebben. Deze is gebouwd tussen 1933 en 1955. Het gebouw lijkt een combinatie van een Franse kerk, een Chinese pagode en het wassenbeeldenmuseum van Madame Tussaud. Daarna naar het uitgestrekte Chu Chi-tunnelnetwerk geweest, waar de Vietcong zijn belangrijkste schuilplaats had. Dit tunnelcomplex strekte zich uit van Saigon tot aan de Cambodjaanse grens, over een oppervlakte van meer dan 400 km2. Na wat van de boobytraps gezien te hebben bij de tunnels, waarbij je inderdaad gespietst wordt, zijn we de tunnels in gegaan. We hebben een stuk van zo'n 30 meter afgelegd, op de knieën of gehurkt door de smalle gangetjes. Helaas konden we niet in de tunnels voor gevorderden omdat ze daar een film aan het opnemen waren. 

Woensdag 4 juli. Vandaag een dagexcursie gemaakt naar My Tho in de Mekongdelta, het zuidelijkste deel van het land en tevens één van de meest vruchtbare. Na een korte boottocht over de rivier kwamen we aan op een van de eilandjes. Het rivierwater is bruin/geel van kleur, Vietnam is het laatste land van 7 landen waar deze rivier doorheen stroomt. Overgestapt op een nog kleinere boot en wat door de begroeiing rond het eilandje gevaren. Na een korte wandeling over het eiland lekker geluncht met veel exotisch fruit, wat hier natuurlijk gewoon aan de bomen groeit. 

 

Nha Trang 

Donderdag 5/6/7/8 juli. Nha Trang, is een leuke badplaats, lekker druk en erg toeristisch, het zijn vooral Aziaten die hier komen. In Nha Trang hebben we heerlijk gedoken, helder water en een mooie onderwaterwereld. Helaas vissen ze hier met dynamiet, de knallen zijn zelfs op strand te horen dus is het afwachten hoe lang het nog zo mooi blijft. Op het strand kan je trouwens heerlijke king size garnalen en krab eten. Het wordt voor je voeten bereid op een steenkool vuurtje. Sausje wordt gemaakt van kruiden met Limoen en dan smullen maar…let er wel op dat je voldoende afdingt…en uh als je zegt -maybe later-, dan komen de Vietnamesen inderdaad later terug om je te herinneren wat je beloofd hebt. Voordat we de nachttrein naar Hoi An genomen hebben, eerst gedoucht in de duikwinkel. Heerlijk zo’n opfrisser.  

 

Hoi An 

Maandag 9 juli. Rond half negen 's morgens aangekomen in Danang. We hadden een leuke medepassagier in de trein, een jongen uit Canada, die een beurs had gekregen en daar vanaf zijn twaalfde jaar woont. Hij was nu weer voor het eerst, sinds acht jaar in Vietnam waar hij zijn ouders en de rest van zijn familie ging bezoeken. De afgesproken taxi om het laatste stuk naar Hoi An af te leggen was nergens te vinden, dus wij snel schakelen en konden we met een aantal andere toeristen meerijden in een minibusje (6 US$). Afijn we komen aan in het hotel, komt er een fax binnen met de excuses. Wat bleek de trein had een half uur vertraging en de taxichauffeur was even tien minuten naar de wc geweest...ondertussen was de trein de aangekomen...hij zag ons nog net wegrijden in het busje.Dinsdag 10 juli. 

Vandaag vroeg opgestaan (5.30 uur :-) wat mooie foto's gemaakt, een lekker ontbijtje genomen en vervolgens naar het strand gefietst. Het strand is superbreed, erg wit en commercieel. Ze hebben aan het begin van het strand een soort overdekte straat. Daaronder staan honderden strandstoelen op een rij en kan je eten en drinken (in de schaduw gelukkig). Voor de rest zijn er wat kraampjes en winkeltjes. En wordt je om de 5 minuten aangesproken door kinderen of je wat wilt kopen. Ze spreken uitstekend Engels en hebben de meest zielige verhalen waarom je wat van hun moet kopen. Uiteraard hebben we wat gekocht, om het daarna thuis weer ergens in een kast te leggen. 

Voor de rest van de dag weinig bijzonders gedaan. Het is hier ook weer zeer warm, 's avonds koelt het bijna niet af. Het stadje is sfeervol maar voor Vietnamese begrippen behoorlijk toeristisch. Zo kan je op elke hoek van de straat kleding laten maken tegen spotprijzen en zijn er allerlei souveniers te koop. 

 

Hue  

Woensdag 11 juli. Vanuit Hoi An met de auto naar Hue gereden. Onderweg hebben we de Marable moutains bezocht, dat zijn grotten in de bergen. Maar voordat je deze kan bezichtigen moet je eerst zo'n 100 meter met de trap omhoog. Bovengekomen ben je dan net zo nat als je normaal de douche uitkomt maar dan moet je nog beginnen met het bezichtigen. Dit is wel leuk, het zijn enorme grotten waar soms wat lichtgaten bovenin zitten. Elke grot is wel bedoeld voor een andere religie. De VC heeft zich er in de oorlog schuilgehouden. Totdat de Amerikanen een gedeelte platgegooid hebben. Na de grotten over de Hai Van-pass gereden. Dit is een slingerweg door de bergen die een hoogte bereikt van zo’n 500 meter, terwijl je continue uitzicht op zee hebt. Het hoogste punt van de berg is 1172 meter. Soms hadden we een stijging van 10%, de vrachtwagens reden meestal niet harder dan 5 à 10 km per uur. 

Na de pas naar Lang Co Beach gereden. Daar hebben we geluncht, het is een mooi strand waar we eventueel nog een dagje hadden willen blijven. Maar helaas we moesten verder. We hebben nog aan de chauffeur gevraagd of hij naar de Suoi Voi Springs wilde gaan, maar dat was zo'n slechte weg dat dat alleen met motorbike te doen was. En die hadden we niet dus helaas geen watervallen om in te poedelen voor ons. 

Aangekomen in Hue, bleken we in een superluxe suite te zitten, compleet met bankjes en ligbad. Daar hebben we lekker genoten van de airco en zijn toen de Purple City gaan bekijken. Dit is een tempelcomplex waar eeuwenlang de koningen woonden. Het grootste deel van het complex is door de Amerikanen verwoest tijdens het TET offensief tegen de VC die het een sport vond om zich schuil te houden in historische plaatsen. Momenteel zijn ze alles aan het restaureren onder toezicht van UNESCO. Die waarschijnlijk ook de absurd hoge toegangsprijzen van 5 US$ bepaald. 

Vandaag hebben we een boottocht gemaakt over de Parfume rivier en hebben daarbij de Thien Ma Pagoda en de Tu Doc tombe bezocht. De andere tombes hebben we gelaten voor wat het was omdat je voor iedere keer 5 US$ p/p moest betalen en dan gaat het geld behoorlijk hard, zeker als je bij 2 daarvan nog een brommer moet huren van 20.000 dong om bij de tombe te komen. Voor de rest lekker gegeten en we waren blij dat we op de boot in de schaduw met een briesje zaten omdat het hier echt bloedje warm is. Douchen heeft gewoon geen toegevoegde waarde. 

 

Dong Ha 

Donderdag 12 juli. Op naar Dong Ha, dat ligt zo'n 72 km naar het Noorden, bij de grens van Noord en Zuid Vietnam. Daar hebben we een DMZ tour gedaan (demilitarised zone) wat inhoudt dat we een aantal oorlogsterreinen bezocht hebben uit The Vietnam War. Verder wat musea, daarnaast hebben we de brug gezien die over de grens liep en hebben we de Vinh Moc tunnels bezocht. Deze tunnels zijn anders dan de Chu Chi- tunnels rond Saigon. Ze zijn breder en ze werden meer gebruikt als overlevingstunnels dan gevechtstunnels. De mensen hebben zo’n drie jaar onder de grond geleefd en er zijn zelfs kinderen in de tunnels geboren. Ik moet er niet aan denken om drie jaar in zulke benauwde ruimtes te leven. Maar ja in tijden van oorlog heb je weinig andere keuzes… 

 

Bezoek ons aan Plan kindje Hau  

Vrijdag 13 juli. Na een bezoek aan het kantoor van Foster Parents, waarbij ze lieten zien met welke projecten ze bezig waren en welke er al gerealiseerd zijn zoals het bouwen van bruggen, scholen, ziekenhuizen, huizen etc. Zijn we vervolgens doorgereisd naar het dorpje waar Hau woont. Daar aankomen (na een lekke band) hebben we snoepjes uitgedeeld op de plaatselijke kleuterschool. Hau woont in een stenen huisje (wat opzich al heel luxe is) gefinancierd door FP, het is 2.5 bij 6 meter en biedt onderdak aan 4 personen. Nadat we handen geschud hadden hebben we de cadeaus gegeven, een voetbal, een ton met lego, een pop voor zijn zusje (waar ze super blij mee was), pennen met 10 kleuren, schriften, en van die snoepjes die je in een buisje met een kop erop geeft (zodra je de kop omhoog lift komt er een snoepje uit) uiteraard met een flinke voorraad. 

Voor de ouders hadden we een groot fotoboek van Nederland meegesleept. Een aantal kinderen begonnen meteen druk met lego te spelen en René en ik hebben met de ouders wat gekletst over koetjes en kalfjes, alles werd vertaald in het ENG-VIET. Ze lieten de collectie foto's en brieven van ons zien die ze bewaarden. We hebben daar ook nog gegeten en René heeft ongeveer 1/3 fles rijstewijn naar binnen gewerkt, iedere keer als zijn kopje half leeg was werd het even aangevuld, dit hadden ze speciaal voor ons gekocht, samen met een pakje sigaretten (gelukkig mogen de vrouwen niet roken in Vietnam)...maar René heeft dit wel beleefd afgeslagen. 

Na het eten hebben we de boerderij gezien, een stuk grond met veel (zwarte) peper bomen. Dit product oogsten ze zodat ze daarvan kunnen leven. Na afloop kregen we een souvenir mee, (later bleek het 2 kg zwarte peperkorrels te zijn), dus we hebben voor de aankomende 60 jaar genoeg peper in huis (voor de liefhebbers). Overigens erg lekker peper… 

 

Sapa 

Zondag 15/16/17/18 juli. Vanuit Dong Ha terug naar Hue vanwaar we met het vliegtuig naar Hanoi zijn gevlogen. De volgende dag direct een lange reis via Lao Cai naar Sapa. We hadden treinkaartjes voor ’hard seat’ dus van die houten bankjes zonder kussentjes (lees dit als tip voor wie hier nog naar toe gaat!). De treinreis duurde bijna 12 uur. Allerlei mensen probeerde in de trein van alles en nog wat te verkopen. We hebben nog met een Vietnamees meisje boter/kaas en eieren gespeeld waarbij een aantal toeschouwers het meisjes allerlei tips gaven om te winnen. Aangekomen in Lao Cai nog 1.5 uur met de auto door de bergen naar Sapa. Sapa is een oud 'hill station' dat in 1922 door Fransen gebouwd werd op zo’n 1600 meter hoogte. Dit Hoang Lien gebergte kreeg van hun de bijnaam Tonkinese Alpen. 

In Sapa verblijven we in het leuke hotel Auberge, met een fantastisch uitzicht en een kamer met openhaard. We hebben die dagen twee keer een trekking gedaan. Met een gids een paar uurtjes lopen door de bergen, langs de rijstvelden en kleine dorpjes waar nog verschillende bergstammen wonen. Het weer is hier niet super omdat het regenseizoen is. Wel is het hier heerlijk koel. De eerste dag dat we op hiking gingen heeft het de hele dag met bakken uit de hemel geregend, we zagen eruit als twee verzopen katten. De andere dagen hadden we mooi weer op de laatste 5 minuten van een motortochtje na. Dus voordat we bij het hotel waren, waren we weer 2 verzopen ... 

De volgende dag ons met de motorbike laten rijden naar de Thac Bac (de zilveren watervallen) en Cau May (de wolken brug) die over de Muong Hoa rivier is gebouwd. 

Donderdag 19 juli. Vannacht de ‘hard sleeper’ trein genomen naar Hanoi, wat dus inhoudt, dat je 3 lagen bedden uh ik bedoel planken hebt waarop je dan kan liggen. Met z'n zessen in 1 cabine. Het was alleen onmogelijk om te zitten omdat we al snel een 1/4 langer zijn dan de gemiddelde Vietnamees. Dus gingen we om acht uur ’s avonds maar meteen 'slapen' tussen de muskieten. Vanochtend om vijf uur arriveerde de trein en hadden toen meteen een transfer naar Halong Bay, zo'n 4 uur rijden. Gelukkig weer een hotel met airco. Lekker geluncht want de aangeboden noodel soep met kip en vel als ontbijt, vonden we niet echt smakelijk en het alternatief gestold kippenbloed met kruiden leek ons ook niet zo'n goed idee. Verder die dag een beetje geluierd. 

 

O ja, we vroegen ons af waarom er hier bijna geen katten en honden rondliepen zoals in Thailand...maar de grens van China is hier 20 km vandaan en daar eten ze dus echt alles wat leeft en niet kan praten. Dus big business those dogs and cats...  

  

Hanoi 

Zaterdag 21 juli. Terug in Hanoi, we hebben gisteren in Halong Bay een boottocht gemaakt van zo'n 4 uur. Helaas was het niet al te mooi weer, mistig in het begin en later wat regen. Het was voor de rest wel leuk om zo tussen die eilanden door te varen. Het bleek zelfs dat we een privé boot hadden, we waren de enige passagiers. Dat gaf ons de mogelijkheid om de grot als laatste te bezoeken in plaats als eerste samen met zo'n 200 chinezen. 

Vanavond wilde we naar Miro, volgens de Lonely Planet een hartstikke leuk restaurant. Wij in de tropische regen (shower noemen zie die hier) ingepakt onder plastic in een cyclo naar het restaurant. Helaas geen restaurant, deze was al drie jaar gesloten. Dat kan gebeuren je als je een oude editie van LP hebt (1999 i.p.v. 2001). Toen maar weer door die shower (de straten staan dan echt blank, je kan beter je Teva's aan hebben dan je schoenen als je pootje badend naar de overkant moet lopen) terug naar Little Hanoi, dit is een erg lekker maar redelijk duur café-restaurant. 

Vandaag hebben we Etnologie museum bezocht. Gelukkig met een goede tip van de receptionist, konden we de bus nemen van 2500 dong i.p.v. van een taxi van 70.000 dong (10.000 dong is fl. 1.60). Dat scheelde enorm. Het museum was leuk en de wandeling die we daarna door de stad gedaan hebben was ook interessant maar warm, dus was het weer tijd voor een siësta. 

Nadat ik vanmiddag de kaartjes had gekocht voor de waterpuppetsvoorstelling van vanavond kon ik nog een boek kopen via de zwarte boekhandel. Hannibal, al zo'n 6 keer gelezen en het boek valt bijna uit elkaar maar dat geeft niet, voor de rest hebben ze in de winkels alleen maar Engelse en Amerikaanse klassiekers zoals Sence en sentibility en Charles Dickens e.d. Dus neem genoeg boeken mee als je van lezen houdt… 

Nou, dat was het weer zo'n beetje. Vietnam samengevat op een A4-tje. Wil je opzoek naar het echte Azië maak dan eens een reis door dit mooie land.