Ecuador reisverhaal 

Ecuador is in 2003 onze laatste bestemming op de drie-maandenreis door Zuid-Amerika.

Bij aankomst in het zuiden van het land maken we de balans op. We hebben nog drie weken te gaan en willen deze tijd optimaal benutten. We besluiten wel naar de Galapagos-eilanden te gaan en gooien daarom onze hele planning om. Veel plezier bij het lezen van het verslag van onze laatste etappe door Zuid-Amerika. 

 

Vilcabamba 

4 juni t/m 7 juni 2003. Zoals aangegeven in ons Peruverhaal reizen we vanuit Piura (Peru) met de bus naar Loja. Vanuit daar nemen we een minibusje naar Vilcabamba. Vilcabamba is een klein dorpje in het zuiden van Ecuador. Het verhaal gaat hier, dat de mensen die er wonen minimaal 100 jaar oud worden. We zitten in hostel Izhcayluma en het is hier schitterend, zeker de moeite om een paar dagen te relaxen. Een lekker zwembad, mooi uitzicht over het dal, een Duitse eigenaar en weer eens goed en lekker eten. De dagen sluiten we hier af rond het kampvuur. 

We maken een ritje te paard. Vanuit het hostel zitten we snel in het Nationaal park Podocarpus. Via smalle weggetjes en ruiterpaden rijden we door de dichtbegroeide en heuvelachtige omgeving. Het laatste stuk gaat galopperend over een wat bredere weg. 

In Vilcabamba gooien we de grof geplande route voor Ecuador helemaal om. We willen namelijk toch de Galapagos-eilanden bezoeken. Iets wat om financiële reden eerst niet in onze planning stond. Echter is het reizen in Zuid-Amerika goedkoper dan verwacht, we hebben dus nog budget over. We grijpen onze kans en willen onze laatste week op de Galapagos-eilanden door brengen. We kiezen Quito als vertrekplaats richting de eilanden boven Guayaquil. Ook heeft Quito het voordeel dat er leuke dingen in de omgeving te zien zijn en vanuit daar is een bezoek aan Baños eenvoudig te doen. 

  

Quito 

8 juni t/m 11 juni 2003. Vanuit Loja vliegen we naar Quito. Dat is een avontuur op zich. De enige dagelijkse vlucht bij Tame is al vertrokken. Onze taxichauffeur kent echter een andere (nieuwe) maatschappij. Vlug brengt hij ons naar het kantoor van Icaro. Deze heeft een vlucht over een uur. We kopen de tickets en taxiën naar het vliegveld met onze chauffeur. Instappen, optrekken en binnen één uur landen zijn we in Quito. Een stuk beter dan 15 uur in de bus zitten. 

In Quito belanden we na wat zoekwerk in hostel La Cosona del Mario. Een mooi koloniaal huis net buiten het centrum. Het is zaterdagmiddag en we vertrekken direct naar het centrum. Klaar om op jacht te gaan naar een mooie aanbieding voor de Galapagos. Helaas zijn de touroffices gesloten en moeten we wachten tot na het weekend. 

Het hostel is erg gezellig. Naast de gezamenlijke keuken is er een woon- eetkamer. Hier ontmoeten we bij het ontbijt een stel uit Tsjechië. Het klikt goed met Andrej en Michaela, beidde afkomstig uit Praag, elkaar in Sidney ontmoeten hebben en sindsdien samen de wereld verkennen. We gaan met z’n vieren naar El Mitad del Mundo net buiten Quito. Dit is een monument op de evenaar. Tenminste, men dacht dat ze het gebouwd hadden op de evenaar. Nu blijkt, na meting met GPS, de evenaar ongeveer honderd meter verderop te liggen. Het park is verder niet zo boeiend. Alleen de maquette van de oude stad Quito is leuk om te bekijken. Begin hier over Madurodam en de beheerder wordt dol enthousiast.  

Naast het park ligt een klein museum, Solar Inti Nan. Deze ligt wel op de evenaar. Je leert hier over het vroegere leven van de mensen in deze regio en kunt zelfs ondervinden hoe moeilijk het is met een blaaspijp te schieten. Natuurlijk zijn ze trots op het feit dat zij de echte evenaar hebben. Ze laten de proef met de gootsteen zien. Midden op de evenaar trekken ze de stop eruit en het water zakt recht naar beneden. Dit doen ze nogmaals maar dan een meter ten noorden van de lijn, nu draait de kolk met de klok mee net als in Nederland. De derde keer, ten zuiden van de lijn en het water draait tegen de klok in. Verder bewijzen ze hier dat door de middelpuntvliegende kracht van de aarde, de zwaartekracht lager is. Hierdoor kunnen wij een ei op een spijker laten balanceren. 

De aanbieding voor de Galapagos-eilanden is gevonden. Onze laatste week brengen we door op een ‘luxe’ boot. We kiezen voor een grote boot, niet alleen omdat deze een groot bereik heeft en alle eilanden bezoekt maar ook voor de stabiele ligging. Erg lekker, voor Jacqueline die gevoelig is voor reis- en zeeziekte. Vanuit Quito bezoeken we met Andrej en Michaela ook het stadje Otavado. Dit staat bekend om zijn grote markt. Het authentieke is er inmiddels wel af, het toerisme heeft toegeslagen.  

  

Baños 

12 juni t/m 15 juni 2003. We reizen naar Baños. Dit staat bekend om haar warmwaterbronnen maar vooral om de actieve vulkaan Tungurahua (5016 meter). Het stadje leeft van het toerisme. Totdat in 1998 de vulkaan gevaarlijk begint te rommelen. In oktober 1999 wordt gevarencode oranje uitgeroepen (dit staat voor een mogelijke uitbraak binnen een week). De autoriteiten evacueerde de 20.000 inwoners weg van de kilometers hoge stoom en aswolken die de vulkaan uitspuugt. De week gaat voorbij en ook de maanden volgen. Langzaam gaan de bewoners weer terug naar huis en komen de toeristen mondjesmaat terug. De grote eruptie blijft tot nu toe uit maar de code oranje blijft gehandhaafd. 

We schrijven ‘vrijdag de 13e’ en wij gaan samen met twee Australiërs en een gids de vulkaan beklimmen. We vertrekken vroeg vanuit Baños met een jeep naar een hoogte van 2900 meter, daar gaan we te voet verder. Wat een wandeling zou zijn wordt al snel een flinke beproeving. Het heeft veel geregend en de steile paden zijn één grote modderpoel. De klim is zwaar maar tijdens de uren lopen worden we regelmatig getrakteerd op schitterende uitzichten en steeds luider wordend gerommel. Na uren lopen komen we uiteindelijk bij ons doel. We zitten ongeveer 1000 meter onder de top. We hebben slechts een kwartier, we moeten voor het donker terug zijn. Het jammer is dat de bewolking het uitzicht belemmert op de krater. Maar net voordat we vertrekken, trekt de lucht open en zitten we 1e rang. Het hevige gerommel en de enorme aswolken zijn indrukwekkend. Het is hier relatief veilig omdat de krater iets overhelt naar de andere kant. Maar een ding is zeker, als het nu mis gaat zijn we kansloos. 

 

Quito 

16 juni t/m 18 juni 2003. We zijn weer terug in Quito en hebben nog wat tijd om Quito te verkennen maar verder is het wachten op onze vlucht naar de Galapagos-eilanden.