Costa Rica reisverhaal 

Het moest er weer een keer van komen. De kids naar opa en oma en wij weer met de rugzak op reis. 

In oktober/november 2006 reizen we twee weken naar Costa Rica geweest.  

 

San José / Turrúcares 

20-21 oktober 2006. Het is de avond voor vertrek maar goed dat Jacqueline haar moeder nog even op de tickets kijkt. Ze weet dat we denken om twee uur ’s middags te vliegen. Nu blijkt dit niet de vertrektijd te zijn maar de reisduur die 14 uur zal zijn. De werkelijke vertrektijd van onze vlucht is als om half twaalf in de ochtend en we zetten de wekker dan toch maar wat eerder. Onze vlucht gaat met een overstap via Orlando (USA) naar San José in Costa Rica. De overstap in Orlando is behoorlijk streng. Er is geen sprake van een transfer, je strikt gezien ga je Amerika in – met visum, stempeltjes, vingerafdrukken, pasfoto en gescande schoenen – om vervolgens weer met de zelfde vaart het land te verlaten.   

We komen de 21e begin van de avond aan in San José. Vanuit Nederland hebben we twee nachten geboekt bij Jan en Ili in Turrúcares. Zeker na een lange reis en aankomst in het donker is het lekker een transfer te hebben. Ervaren reizigers onder ons zullen herkennen dat dit soort momenten in combinatie met taxichauffeurs een oplichting gevoelig moment is. Daar hebben we nu geen last van. 

Het regent, we pikken in deze periode de staart van het regenseizoen mee. Oké, droog weer is gezelliger maar verder kan het de pret niet drukken. Deze twee dagen gebruiken we om een globale route uit te stippelen, iets waar we voor vertrek nog niet eens aan toegekomen waren. Verder huren we een Suzuki Grand Vitara (4x4) waarmee we door Costa Rica kunnen rijden. 

We rijden naar Sachi op zoek naar een goede wegenkaart. Het valt niet mee, kaarten genoeg maar de meeste hebben een te kleine schaal en/of de binnenwegen worden niet vermeld. We worden getipt, de kaart van National Geographic (isbn 1-56695-175-5) is inderdaad een goede kaart. 

 

La Fortuna / Arenal 

22-23 oktober 2006. We rijden vandaag richting La Fortuna. Het weer blijft wisselvallig maar het is met deze temperatuur goed te doen. We nemen vanuit Turrúcares een binnendoor weggetje en stoppen rond het middaguur in Zacuro. Het is zondag, de kerk is net uit en de mensen lijken een feestje te gaan bouwen. Op het plein voor de kerk is een kleine markt en er staat zelfs een draaimolen voor de kleintjes. 

De weg naar La Fortuna gaat door de bergen en geeft mooie vergezichten. Dat we La Fortuna langzaam naderen is wel duidelijk. De vulkaan Arenal komt steeds prominenter is beeld. De vulkaan Arenal is de actiefste van Costa Rica. De laatste grote uitbarsting was in 1968, sinds die tijd blijft de vulkaan onrustig, roken en lava geven. Met een beetje geluk heb je ’s avonds bij goed weer zicht op de lavaspuwende krater. 

We rijden naar nationaal park Arenal ten noorden van de vulkaan. We zijn daarvoor lekker vroeg uit de veren gegaan, we zoeken ons wezenloos maar vinden de ingang van het park niet. Maar wat blijkt, we rijden er een paar keer ongemerkt voorbij omdat het pas om 8 uur open gaat. Op het viewpoint heb je een mooi uitzicht over de vulkaan en het grote meer. Het is nog lekker rustig en we nemen snel het hoofdpad (2.5km) door het park. Het eerste deel is wel aardig maar er is weinig te zien. Dan loop je tegen een muur van lava die in 1992 tot hier is gekomen. De stroom is misschien wel 100 mtr. breed en we klimmen naar boven. Na een korte break vervolgen we onze weg. Dit deel is veel mooier, dichte begroeiing en het krioelt hier van de kleine beesten. Helaas stuit het pad aan het eind op een kleine stroming. Het is afgezet en we moeten langs het zelfde pad terug. 

Plotseling zie ik een mooie slang op het pad liggen. Deze neemt een zonnebad om zich op te warmen. Snel de fotocamera ter hand maar hij gaat er vandoor. Hij staat erop maar het houdt niet over. We lopen verder teug en houden een tegemoetkomende gids aan. We laten de foto zien en hij vertelt ons dat het een koraalslang is die behoorlijk giftig blijkt te zijn. Wat mij betreft missie geslaagd. We lopen verder terug en komen zelfs mens op hakschoenen en teenslippers zuchtend tegen. Zij begrijpen het volgens mij niet, blijf lekker bij je hotel en voel je niet verplicht een excursie te doen. 

 

Rincon de la Vieja 

24-25 oktober 2006. Vandaag is ons reisdoel National Parc Rincon de la Vieja. Het wordt een leuke rit want het ligt echt in the middel of nowhere. Het is alleen met 4x4 bereikbaar en je vindt er dus geen massatoerisme. Vanuit La Fortuna rijden we via de noordkant rond laguna de Arenal. We pikken een Canadese liftster op en zetten haar af in Tilaran en we vervolgen onze weg via Cañas en gaan bij Bagaces de Pan America highway af. We denken een korte weg via Limonal te hebben gevonden op de kaart. Dit blijkt niet te kloppen en we lopen vast.  

We rijden terug naar de hoofdweg en proberen het via Guayabo, dat gaat beter. Het verhaal van 4x4 klopt echt. Met een gewone auto loop je hier vast en kom je niet op je bestemming. De weg is op dit moment zelfs nog goed te doen, ondanks het regenseizoen is de weg redelijk droog. We komen aan bij Rinconcitolodge, we blijken de enige gasten te zijn. Het is echt midden in de rimboe, verder geen toerist te bekennen. Bij aankomst starten we een korte hike maar keren snel terug als de regen inzet. 

Na een stevig ontbijt in de lodge gaan we te paard richting national parc Ricon de la Vieja. We zijn nog steeds de enige gasten en gaan daarom samen met de gids op pad. We rijden door wild en sterk geaccentueerd terrein. De omgeving is heerlijk rustig. De paarden hebben het zwaar, te voet is voor ons zelf bijna niet te doen.   

Na een uurtje komen we bij de ingang van het park. We lopen naar de office en moeten even op de beheerder wachten. We zijn mooi op tijd, we zitten net te wachten als er een hoosbui naar beneden komt. De buien gaan gelukkig net zo snel over als dat ze komen, we betalen 6 dollar entree en trekken te voet het park in. Na een half uurtje lopen komen we bij een modderpool. Deze staat te pruttelen als gevolg van de vulkanische activiteiten. Na een korte stop lopen we weer terug naar de paarden en vervolgen daar onze weg. 

We rijden door een gevarieerd terrein, soms vlaktes met meters hoog riet en daarna weer de bossen in. Het is niet echt jungle. Er staan voornamelijk loofbomen maar we komen ook grote cactussen tegen. 

Het park staat bekend om zijn vele beekjes, de paarden moeten vaak steile oevers af en door het water naar de overkant. Na een uurtje komen we aan bij de hotsprings. Ik hou het voor gezien maar Jacqueline neemt een zwavelhoudend badje maar gaat uiteindelijk niet verder als haar knieën in het water. Vanuit hier rijden we weer terug naar de lodge, een stuk van twee uur, voor het mooie is de rit eigenlijk iets te lang. Hoewel tijdens reizen we redelijk veel paardrijden wordt het zitvlak na vier uur rijden toch wel gevoelig, ondanks dat is het weer een heerlijke dag. 

 

Playa El Coco 

26 oktober 2006. We rijden vanuit Ricon de la Vieja naar Playa de Coco aan de Pacific kust van Costa Rica. Het is een klein dorpje maar in deze regio staat iedere m2 te koop. Tussen Playa de Coco en Liberia zit een internationale luchthaven. Hier vliegen veel Amerikaanse charters op. Het is een kwestie van tijd dat het hier vol staat met hotels. 

Onze speciale dank gaat uit naar Gerben Bootsma uit Zwolle en Martin & Brenda van Gestel (www.richcoastdiving.com) 

We waren lang en breed in Monte Verde toen we er achter kwamen dat we in een restaurant in Playa El Coco een jas vergeten waren. We spraken in het restaurant met Martin & Brenda en zij hebben zich belangeloos ingezet (we hebben niet eens bij ze gedoken) om de jas terug te krijgen. Gerben Bootsma heeft de jas uiteindelijk mee naar Nederland genomen en afspraak me ons gemaakt. Top!!! Dank jullie wel. 

 

Monte Verde 

27-28 oktober 2006. Vandaag vertrekken we richting Monte Verde. We stopen even in Liberia om wat proviand voor onderweg in te slaan. Een man wijst ons erop dat we een lekke band hebben. We hebben geluk want aan de overkant van de weg zit een Firestone garage. In eerste instantie willen ze natuurlijk vier nieuwe banden aansmeren (kan overigens geen kwaad) maar als ze horen dat het een rental is kunnen ze de band opeens ook plakken. Een half uurtje later en het voldoen van de rekening ($.3,50 !?) vervolgen we onze weg.   

Monte Verde is slecht te bereiken. Je kunt via de noordkant (Lake Areal/Tilaran) maar voor ons is de zuidelijke route iets gunstiger. Vanaf de inter americana kun je halverwege Azizona en San Marcos omhoog. Vanuit hier is het 35 km naar Monte Verde. Deze weg is zeer slecht en alleen met een 4x4 of met een auto met grote banden te doen. Omdat het droog weer is hebben we slechts 1x de 4wheel nodig, we wijken iets te ver uit voor een tegemoet komende vrachtwagen en ze zitten in een greppel, 4x4 aan, keertje gassen en we staan weer op de weg. We geven ondertussen een Costaricaanse een lift en komen na 2 uur afzien aan in Santa Elena/Monte Verde. We nemen een kamer in hotel Don Taco ($35). We bezoeken …. Hier hebben ze een bonte verzameling van 25 soorten padden en kikkers. Leuke rondleiding met gids. 

We bezoeken het park Monte Verde. Een privé-park dat meter voor meter is aangekocht en inmiddels 10.000 ha groot is. Na een korte introductiefilm trekken we met een gids het park in, eerst naar het terras met de Hummybirds. Oké, deze kolibries worden gevoerd met zoetigheid maar het geeft je wel een mooie gelegenheid de verschillende kolibries goed en van dichtbij te zien.  

De hike gaat mede door de boeiende gids snel voorbij. Uiteraard zien we veel vogels, verder nog een vogelspin, vosjes en een neusbeer. De butterfy garden in het dorp is leuk om te bezoeken maar deze kun je missen. 

 

Cahuita 

29-30 oktober 2006. Lange reis via San Jose naar Cahuita. De tussenstop bij de Mc Donald in San Jose wordt een slechte ervaring. We zitten al uren in de auto en gebruiken de stop voor een snelle hap en toiletbezoek. Teruglopend naar de auto zien we dat de achterbank naar voren staat, foute boel, de tassen zijn uit de auto gestolen. Uiteraard hebben we papieren en fotoapparatuur altijd bij ons maar verder hebben we naast de kleding die we aan hebben niets meer, daar sta je dan. 

We blijken allebei al een slecht voorgevoel te hebben gehad. Met onze reiservaring voel je het als je in de verkeerde omstandigheden terecht komt. Achterafgezien is er bij aankomst een auto naast ons geparkeerd, het vreemde daaraan was dat deze achteruit inparkeerde in een schuin parkeervlak. Mede door het feit dat we recht voor het raam van de drive in stonden hebben we ons toch laten verleiden de signalen te negeren. 

Het is zondag, we zitten in een (foute)voorstad van San José en moeten verder. Vlak bij vinden we een politiebureautje. Gelukkig spreekt de hoofdagent wat Engels en met wat vertaalwerk van onze autoverhuurder weten we een belangrijk papiertje in handen te krijgen, een proces verbaal, noodzakelijk voor de reisverzekering. Vanuit Cahuita doen we wat noodzakelijk inkopen en komen langzaam in het ritme van de zuidoost kust, Caribbean, optimaal relaxen. 

 

Puerto Viejo de Talamanca / Playa Chiquita 

31 oktober – 1 november 2006. Ze zijn op zoek naar een lekker huisje aan het strand om de laatste dagen te slijten. We belanden uiteindelijk in strandhuis van een Zweedse. Ze moet voor haar visum een paar dagen de grens over en kunnen op haar huis passen. Het is hier echt een paradijs, vanaf de veranda kijk je over een stukje land met wat paarden. Waar ook direct het godverlaten strand begint. Is dit het Zwitserleven gevoel? Ik denk van wel…. 

 

San José / Turrúcares 

2-4 november 2006. Voor de terugvlucht verblijven we nog een nacht bij Jan en Ili, Vanuit hier zitten we vlak bij het vliegveld, daar leveren de 4x4 in en gaan weer richting Nederland. Het was voor ons doen een korte reis maar wel erg lekker. Na onze Zuid Amerika reis van 2003 waren we, door de komst van onze kinderen, niet meer met zijn tweeën op reis geweest, het is goed bevallen.