Brazilie reisverhaal 

Brazilië, het tweede land dat we tijdens onze reis van drie maanden door Zuid Amerika aan doen. We zijn de grens vanuit Argentinië overgestoken.

 Extra bijzonder aan deze reis is dat we onze kinderen van 2 en 4 jaar hebben meegenomen. Lees hier het reisverhaal met onze avonturen in Brazilië. Hiervoor maken we gebruik van onze weblog die we tijdens de reis hebben bijgehouden voor de site verrereizenmetkinderen.nl

Veel plezier, als je vragen het horen wij het graag, 

René en Jacqueline 

 

De grens over 

Vanuit Argentinië steken we bij de watervallen van Iquazu de grens over naar Brazilië. Braziliaanse kant van de watervallen bekijken natuurlijk ook en we brengen een bezoek aan de grootste dam ter wereld, voordat we op het vliegtuig stappen richting Salvador. 

 

Gevlucht voor de Carnaval 

Maandag 23 februari 2009. Salvador, Brazilië. De vijf uur durende vlucht via Rio ging vlekkeloos. De eerste helft heeft Yaltah geslapen en de tweede helft Obanoy. Op de luchthaven stond er een man met een bordje met onze namen te wachten, heerlijk was dat. 

Salvador is een leuke stad, maar ook een gevaarlijke. Wij zitten in Barra, een wijk in het Zuiden wat nog goed te doen is. Het historisch centrum moet je alleen bij daglicht bekijken en dan ook nog flink op je hoede zijn. In La villa Francaise hebben we een heerlijke tijd gehad. Het ontbijt was super met alles erop en eraan en de kinderen zaten dan ook flink te bunkeren. Beter dan de droge crackers met jam aan de Argentijnse kant. 

De eerste dag hebben we in het winkelcentrum weer wat hoognodige dingen gekocht zoals een extra korte broek voor Obanoy, tandpasta, shampoo, strandhanddoeken (niet te groot) en wat speelgoed. De tweede dag zijn we met een bootje naar de overkant gevaren en hebben we op een vol strand gezeten met alleen maar Brazilianen. Wij waren daar een attractie met onze superwitte kinderen... En we hebben anderhalf uur op ons eten moeten wachten, maar dat schijnt normaal te zijn. 

Het historisch centrum was wel leuk maar niet bijzonder. Yaltah liep al dagen te zeuren om vlechtjes in haar haar. Dus kreeg ze haar zin, maar zoals verwacht duurde het te lang en zijn de laatste drie vlechten onder huilend protest ingevlochten. 

In het hotel hadden we veel contact met een Nederlander die voor het eerst op reis ging (half jaar Zuid-Amerika), een Duitser die voor Mercedes in Sao Paulo werkt en een Frans stel wat nu reist, maar vijf jaar in Chili heeft gewoond. Het Franse stel was echter op een strand, zo’n dertig kilometer verderop, tijdens een late middagwandeling overvallen. Hun rugzak was afgepakt nadat ze bij de jongen in beide armen met een mes gestoken hadden. Dus dat was minder leuk nieuws. 

's Woensdags zaten we op de catamaranboot naar Sao Paulo del Morro, een tocht van twee uur in de regen die Yaltah en ik zeeziek hebben afgelegd. Helaas kreeg René het plastic zakje niet op tijd open dus moest Yaltah halverwege schone kleding aan. 

Eenmaal aangekomen op Morro moesten we naar een ander strand lopen, daarom namen we een taxi, uhh… zeg maar kruiwagen waarmee onze tassen (en eventueel kinderen) vervoerd werden. Een paar stranden verderop namen we de jeep naar de andere kant van het eiland. Volgens mij is een ritje in een achtbaan rustiger, we werden flink door elkaar geschut in de jeep, niet normaal meer. Aan het einde van de rit stond onze 'veerpont' te wachten om ons naar de overkant te varen. 

Op Boipeha blijkt de cabana en omgeving helemaal top te zijn. De kinderen vinden het hier super. Dertig meter verderop zit het strand en ze kunnen naar hartenlust overal spelen. Yaltah wil werken en ook koekjes verkopen op het strand, net als de andere kindjes hier... 

Boipeba is overigens een redelijk onbekend tropisch eilandje met palmbomen en witte stranden. We blijven hier tien dagen om de drukte rondom Carnaval te ontlopen. We vullen onze dagen met uitgebreid ontbijten, strand bezoeken, lezen, relaxen, beetje lopen, met een bootje varen etc. Alleen de basisdingen zijn te koop op het eiland en er is geen bank. Gelukkig wel internet! 

Obanoy heeft drie hechtingen boven zijn linkerwenkbrauw. Tijdens het avondeten viel hij van een bankje af. Ik had hem te pakken voordat hij de grond raakte maar er zat ook nog een verhoging naast met een tegelrand en een houten steunpaal. Dus wat hij geraakt heeft weet ik niet, maar het bloed gutste eruit. 

Met de hulp van de serveerster kwamen we uiteindelijk in de dokterspraktijk terecht. De dokter kwam gelukkig ook snel en sprak goed Engels. Want in het Portugees redden we ons niet genoeg. Obanoy was heel rustig en wachtte af wat er ging gebeuren. Alleen toen ik hem vertelde dat hij prikjes kreeg begon ie flink te piepen. De verdovingsprikjes waren ook niet leuk en Yaltah begon ook weer te huilen. René was vooral haar aan het geruststellen. Het hechten zelf ging redelijk Obanoy heeft zich erg groot gehouden. Zeker toen we als afleiding samen ademhalingsoefeningen deden. Na afloop heeft hij, zoals beloofd een supergroot ijsje gekregen en mocht hij bij ons in bed slapen. 

Over een week mogen de hechtingen eruit, dus we blijven maar een dag langer hier zodat de hechtingen er door dezelfde dokter uitgehaald kunnen worden. Van andere Brazilianen hoorden we dat zij vier ziekenhuizen in Salvador hadden bezocht en geen enkele arts wilde de hechtingen van hun zoon eruit halen omdat deze niet door die dokter gezet waren. 

 

Hoera, Obanoy is drie! 

Zaterdag 14 maart 2009. Lencois, Brazilië. Na Boipeba op naar Lencois, een klein plaatsje in de bergen, zes uur rijden vanaf Salvador. Ook deze busrit gaat weer goed en bij aankomst om 23.30 uur worden we opgewacht door iemand van het guesthouse. De kamer is wat minder dan normaal maar het guesthouse is wel supergezellig. We zijn maanden geen Nederlanders tegengekomen en nu zit het halve hotel vol met landgenoten. Dit was natuurlijk heerlijk voor de kinderen die weer naar hartenlust konden communiceren in het Nederlands. De eigenaresse van het guesthouse heeft een paar jaar geleden een project opgestart: Casa Grande. Lokale kinderen worden geholpen met hun huiswerk (door vrijwilligers en ingehuurde Braziliaanse docenten), ze krijgen begeleiding met Engels, lessen in hygiëne (zoals tandenpoetsen, tegengaan van straatvuil en persoonlijke hygiëne) en sociale vaardigheden. 

Van wat we begrepen hebben werkt het onderwijs zo: als je een vak niet haalt, moet je een heel schooljaar over doen, maar krijgen geen extra begeleiding krijgt in dat bepaalde vak. Hierdoor weten kinderen van dertien jaar soms het antwoord op 10-1 nog niet. Na verloop van tijd gaan ze van school, krijgen jong kinderen en op hun beurt kunnen ze hun eigen kinderen ook niet helpen met huiswerk. Dan is het moeilijk om uit zo'n cirkel te komen. Het leren spreken van Engels is belangrijk omdat het dorp volledig op toerisme draait. 

In de week die wij er zijn is er door de enthousiaste Onno genoeg geld ingezameld onder zijn kennissen voor tafels, stoelen en het maken van een badkamer. Daarnaast kan er met dat geld ook een jaar lang Engelse les worden betaald voor een leergierige jongen van zestien. Maar extra donaties of persoonlijke inzet is natuurlijk altijd welkom. Iedereen kan dagjes of weken meedraaien met het project. Wij doen dit ook en ik oefen vooral Engelse woordjes met een aantal jongens en teken heel veel zeemeerminnen. 

Yaltah en Obanoy zegr dit allemaal niets. Zij vermaken zich een paar dagen prima op de school: spelen spelletjes met de kinderen, kleuren en worden voorgelezen in het Portugees. Na de eerste dag begint Yaltah al wat Portugese woordjes te zeggen en momenteel praat ze steeds meer Portugese zinnetjes en ze wil vaak weten wat iets betekent. Obanoy pikt ook de woorden makkelijk op en vraagt nu net zo enthousiast als Yaltah de rekening in de restaurants. 

In Lencois is Obanoy jarig. Het guesthouse heeft een enorme chocoladetaart gemaakt en we hadden als cadeau een plastic blokfluit en een plastic vrachtautootje gekocht. 's Ochtends is hij eerst behoorlijk van de kaart omdat we vertellen dat we nog taart en cadeaus moeten kopen. Maar gelukkig zijn z’n tranen snel verdwenen bij het binnenbrengen van die enorme taart met drie kaarsjes. Met een geïmproviseerde verjaardagsmuts erbij is het alsnog een klein feestje waarbij iedereen die bij het ontbijt aanwezig is ook 'Happy birthday' zingt. 

's Middags willen we afkoelen in de rivier en we kunnen onze ogen niet geloven. Het is wasdag en zover je kunt kijken zijn vrouwen aan het wassen en ligt er overal was te drogen. Uiteindelijk vinden we een plekje waar we kunnen zitten en waar veel kinderen aan het spelen zijn in het water. De onze doen gezellig mee met hun hier gekochte plastic speelgoed waar zand en water in kan. Dat is natuurlijk helemaal super. Ook de koekjes en chips gaan er bij iedereen goed in. Yaltah speelt zowaar (met weinig motivatie) met een meisje van haar eigen leeftijd. Normaal gesproken heeft ze veel moeite met het maken van contact, maar het gaat steeds beter. Obanoy is nog te klein en speelt gewoon zijn eigen spel. Hoewel hij andere kinderen om hem heen wel gezellig vindt.

 

Lange ritten en lekker bijkomen 

Vrijdag 27 maart 2009. Canoa Quebrada, Brazilië. Met moeite nemen we afscheid van Lencois. Maar de mensen met wie we daar contact hadden, gaan ook verder. We hebben weer een lange rit voor de boeg. Eerst van 13.00 tot 19.00 uur van Lencois naar Salvador en om 21.30 de nachtbus die om 7.30 uur aankomt in Maceoi. 's Ochtends bij aankomst nemen we de taxi naar Praia de Frances (40 minuten). Een klein dorpje met een mooi strand en voor de rest is hier niets te beleven. 

De pousada heeft een klein zwembad en de tweede dag hebben we wat contact met Brazilianen die hier ook zijn met hun dochter van bijna zes. Het meisje en Yaltah springen om beurten in het zwembad en de vader vangt hen op. De derde dag brengt hij ons naar het busstation in Maceoi, wat natuurlijk erg aardig is. En dat terwijl hij geen Engels spreekt en wij een half woord Spaans/Portugees. 

We gaan naar Natal. Er is echter geen directe busverbinding, dus moeten we eerst zes uur met de bus naar Recife. Nadat ik bij René cash heb gehaald voor de tickets, (creditcards worden niet geaccepteerd) blijkt de bus uitverkocht. Nu kunnen we pas om 14.00 uur vertrekken, wat vierenhalf uur wachten betekent. De tussenliggende tijd doden we door kleding voor René te kopen in het winkelcentrum. 

Rond 19.00 uur komen we aan in Recife, maar het voelt hier niet lekker. Het busstation ligt niet een goede buurt. Als we vandaar om 20.30 uur een bus kunnen nemen richting Natal, besluiten we dat maar te doen. We bellen de vrouw van de pousada dat we rond 23.30 uur met de bus bij het dichtstbijzijnde plaatsje van Praia do Pipa hopen aan te komen. Vandaar zouden we eigenlijk een lokale bus of een taxi moeten regelen. Echter de bussen rijden rond dat tijdstip niet meer. Gelukkig had ze een vriend gestuurd de ons opwachtte bij de bus. 

Vijftig minuten later staan we in een soort minivilla. Twee slaapkamers :-), keuken, woonkamer met TV en DVD en een enorme tuin met eigen zwembad. Pipa blijkt een leuk stadje te zijn en daar ontmoeten we verschillende gezellige mensen. We blijven twaalf dagen in Pipa en de kinderen vinden het hier super. 's Ochtends naar het strand, rond 15.00 uur weer terug, lekker zwemmen, siësta en 's avonds ergens eten. Hoewel de kinderen voor ons doen gekleurd zijn, worden ze nog steeds als superwit bestempeld. Obanoy begint wel steeds vaker te protesteren tegen insmeren. 's Ochtends met zonnebrand, 's Avonds met insecten spul en soms tussendoor met anti-allergie crème voor het zeewater en de warmte. 

Minder leuk is dat onze bankpas gescimmed is in Pipa. We kunnen geen geld meer trekken en na controle blijkt dat 's ochtends in Natal onze rekening geplunderd is via de pinautomaat. Balen. We krijgen het geld wel terug maar pas als we in Nederland zijn. Daarnaast hebben we onze VisaCard laten blokkeren. René had bij die automaat namelijk ook met Visa gepind. Dus nu gebruiken we de reserve bankpassen en ons reservegeld van een andere rekening. 

21 Maart is Yaltah jarig. René heeft ergens een soort Barbiepop gekocht en de dag ervoor hebben we nog chocoladetaart geregeld. Maar kaarsjes, dat kennen ze hier niet. Op haar verjaardag zingen we ‘Happy Birthday’. Een paar andere gasten zingen mee, maar de meeste zitten met grote ogen te kijken. Yaltah is superblij met haar pop en geniet van haar speciale dag. 

's Ochtends zien we Aernout op het strand, een Nederlander die we daar ontmoet hebben. Ook hij heeft een cadeautje voor Yaltah, dat vind ze helemaal geweldig. Yaltah is inmiddels een stuk minder verlegen en is de hele dag mensen in het Engels duidelijk aan het maken dat het haar verjaardag is. Met als resultaat een brownie met waxinelichtje in het restaurant en vele felicitaties. 

In Pipa rijden we nog een dag in een buggy. Dat vinden de kinderen helemaal super. Een buggy is een klein autootje, zonder deuren en dak, uitermate geschikt om over de stranden en door de duinen te rijden. We wilden graag met de buggy van Pipa naar Fortaleza, maar vanwege het regenseizoen doen veel operators dat niet en die het wel aanbieden vragen enorme bedragen. Daarom zijn we gisteren in de auto gestapt en heeft de zoon van de eigenaar ons langs de kust omhoog gebracht naar Canou Quabrada. Onderweg zijn we vaak gestopt, hebben dolfijnen gezien en hebben we ergens geslapen. De kinderen vonden het best, doezelen in een comfortabele auto, dollen met de chauffeur en weer heel spannend, ergens anders slapen. 

Yaltah houdt waarschijnlijk ook een permanente herinnering aan Brazilië over. Onderweg is ze gevallen en op haar knie zit nu een lelijke wond. Bij het zien van het bloed bleef ze gillen, volgens mij zit een dokterscarrière er voor haar later niet in. 

We blijven een paar dagen in Canoa Quebrada en zijn helaas langzaam aan het aftellen voor de terugreis en weer dingen voor thuis aan het regelen. 

 

Zwemparadijs 

Maandag 6 april 2009. Canoa Quabrada en Sao Paulo, Brazilië. De paar dagen Canoa Quabrada zijn er meer geworden. We wilden doorreizen naar Jeri maar het regenseizoen is begonnen en iedereen raadt het af omdat het daar redelijk heftig regent, vooral overdag. Na wat weersites bekeken te hebben en mensen gesproken te hebben die daar wonen besloten we om Jeri te skippen. Daarnaast verveelden we ons niet in Canoa, het is een gezellige pousada, leuke mensen, heerlijk strand, lekker eten en alles op minimale loopafstand. 

Na een dag of tien zijn we doorgereisd naar Puerto dos Dunas een resortgebied vlakbij Fortaleza. Zelf zitten we in een hotel waar geen geur en smaak aan zit maar de resorts er om heen zijn nog erger. Ook zijn er geen winkels en restaurants. Eten doen we in een resort aan de overkant, waar ze 's avonds een buffet hebben met jawel, een live bandje. Hoewel wij daar dus met afgrijzen zitten te eten, vinden Obanoy en Yaltah het wel super. Obanoy staat te trommelen op een barkruk en Yaltah geeft de dansvoorstellingen van haar leven. Af en toe schuiven ze aan tafel om een hapje eten te nemen. Dus dat is wel weer superleuk om te zien. 

Waarom we hier zitten? Dat heeft te maken met Beach Park (www.beachpark.com.br), het grootste zwemparadijs van Zuid Amerika. Met ontelbaar veel glijbanen van zeer eng tot leuk, mega golfslagbad, piratenboten, stroomversnellingen en noem maar op. De kinderen vinden het uiteraard super. We hebben daarom ook maar een meerdagenkaart genomen, voor een bedrag waar een normaal gezin in Brazilië twee maanden huur voor betaald! Dus alleen de rijke mensen zie je hier. Het voordeel daarvan is dat ze meestal Engels praten dus dat je wat leuke gesprekjes kunt voeren. Ondanks dat de mensen hier en stuk lichter zijn dan in de meeste plaatsen die we bezochten, trekt Obanoy nog steeds veel aandacht met zijn witte haren. Op de piratenboot, uiteraard zijn meest favoriete speelplek, heeft hij meteen een mooie Braziliaanse badjuf aan de haak geslagen. Uiteraard lijkt ze op de andere twee prinsessen die hij eerder al versierd heeft. Dus we kijken uit naar onze toekomstige schoondochter... 

Morgen vertrekken we met het vliegtuig naar Sao Paulo. Daar zijn we nog tweeënhalve dag en vrijdag gaan we de lucht in richting Zurich om vervolgens over te stappen op het vliegtuig naar Brussel. Dus het is echt aftellen. De overbodige spullen en het speelgoed gaan we weggeven aan mensen die er nog veel plezier van kunnen hebben. Hoewel de kinderen het er niet helemaal mee eens zullen zijn, denken we.