Argentinië reisverhaal 

2009, voor de tweede keer een sabbatical van drie maanden. Net als in 2003 ook nu weer naar Zuid Amerika waar we de landen Argentinië en Brazilië aan doen. Extra bijzonder is dat we deze reis onze kinderen van 2 en 4 jaar meenemen. 

 

Gearriveerd! 

Zaterdag 10 januari 2009. Buenos Aires, Argentinië. Momenteel zit ik heerlijk in de binnentuin van het hotel dit verslag te typen. Het is 30 graden en via Skype vertelden mijn ouders dat het nog steeds -10 graden is. De kinderen zijn volop met elkaar aan het spelen. Jammer dat er geen andere kinderen zijn. 

De reis is met een paar kleine overwonnen uitdagingen prima gegaan. Toen we om 2.00 uur 's nachts wegreden werden we meteen aan de kant gezet door de politie: alcoholcontrole. Uiteraard negatief. In verband met ijzelgevaar en mistflarden hebben we voorzichtig moeten rijden. Eenmaal in Brussel hebben we met moeite de e-tickets uit kunnen printen. Een uur later konden we de bagage inchecken en de kinderen hadden een 'kiddyland' ontdekt, net op oogafstand van het terras waar we koffie konden drinken. 

Toen we eenmaal met een vertraging van twintig minuten in het vliegtuig zaten, bleek dat ook nog de vleugels ijsvrij gemaakt moesten worden. Voor Obanoy duurde dit allemaal te lang dus hij heeft slapend zijn eerste take off meegemaakt.  

Voor het inchecken van de vlucht Frankfurth - Buenos Aires heb ik veel moeite moeten doen om ons alle vier op een rij te krijgen. We zaten namelijk alle vier verspreid over het vliegtuig, niet echt een optie met zulke kleine kinderen en veertien uur vliegen voor de boeg. 

Echter slapen, nou dat deden ze nauwelijks. Yaltah heeft misschien twee uur geslapen en Obanoy drie. Wat inhoudt dat wij ook 24 uur geen slaap hebben gehad. Het enige voordeel is dat toen wij plaatselijke tijd 00.00 uur naar bed gingen, de kinderen ook snel waren vertrokken, tot maar liefst 5.00 uur 's ochtends... Zelfs Dora aanzetten weerhield ze er niet van om flink wakker te zijn en ons steeds allerlei vragen te stellen als: 'Nog meer water? Mogen we aankleden? Wat gaan we vandaag doen?'. 

De rest van de dag hebben we weinig gedaan. Boodschappen in een maxi mercado (soort XL supermarkt), koffie gedronken en hebben René en ik om beurten geslapen. Vanavond zijn er in het hotel Tangolessen en we zullen eens kijken hoe het avondeten ons hier bevalt. Hopelijk slapen de kinderen komende nacht wel door tot ergens 8.00 uur 's ochtends. 

 

Wat een superstad 

Dinsdag 13 januari 2009. Buenos Aires, Argentinië. We hebben tijdens onze reizen al heel wat steden meegemaakt, maar wat een superstad is Buenos Aires! En zeker met kinderen. Het is hier super relaxt en er zijn enorm veel dingen te doen. Echter het hotel draagt ook bij bij dit gevoel. Er is een binnentuin waar de kinderen lekker kunnen ravotten, een gedeelde woonkamer met TV om even bank te hangen. 

Het vinden van een slaapritme gaat moeizaam. 's Middags willen de kinderen eigenlijk niet slapen totdat ze om 16.00 uur opgebrand zijn en toch vrijwillig naar bed gaan. Daarna maken we ze weer wakker en dan gaan we ergens eten. De meeste restaurants gaan pas om acht uur open. Het eten gaat overigens goed, ze eten hier niet zo gekruid (helaas voor ons) maar beter voor de kinderen. De keuken is ook over het algemeen Italiaans georiënteerd, dus veel pasta en dat is altijd goed. 

Als we onderweg zijn kijken Yaltah en Obanoy hun ogen uit. Yaltah probeert Spaans na te praten dat is wel grappig. Bij Obanoy zijn we al blij als hij een beetje verstaanbaar Nederlands praat dus doen we geen moeite voor Spaanse woorden. Hopelijk gaat hij deze periode weer wat beter horen, de KNO arts vermoedt dit. Het weer is hier beter waardoor het vocht achter zijn trommelvliezen waarschijnlijk zal verdwijnen. Wel is hij gisteren weer flink op zijn mond gevallen, ik verwacht dat nu ook zijn andere voortand donker wordt omdat de zenuw is gebroken. 

Yaltah zat met grote ogen te kijken toen een zwerfmeisje van haar leeftijd gisteren in de metro om een cracker vroeg. Helaas had ik er nog maar een maar de buurman had nog een half pak koekjes. Ze werd een beetje stil toen ik vertelde dat haar papa en mama niet genoeg geld hebben om eten of schoenen te kopen en dat dit meisje daarom bij andere mensen bedelt. 

De draagdoek is trouwens een gouden greep geweest. Ze maken ruzie wie erin mag. Als we ver moeten lopen dan mag Yaltah bij mij op de rug en gaat Obanoy (zittend als een prins) op René zijn nek. Gelukkig zijn ze dertien en vijftien kilo, dus het is nog te doen. We hebben er wel veel bekijks mee, in positieve zin. Het omdoen van de doek duurt een minuut of twee, drie als we met zijn tweeën zijn, dus relatief snel. De doek opgevouwen gebruiken we meteen als stoelverhoger in restaurants. De polsbandjes hebben we gisteren voor het eerst gebruikt op een drukke markt. De meeste reacties waren: ‘Groot gelijk’, de kinderen vonden het na een uur wat minder maar dat is geen verrassing. 

Tot vrijdag blijven we in Buenos Aires en dan pakken we de nachtbus voor een tien uur durende rit naar Cordoba. Hopelijk slapen ze dan wel... 

Naar Cordoba met de nachtbus 

Zondag 18 januari 2009. Cordoba, Argentinië. De laatste dagen in Buenos Aires hebben we, naast ijsjes eten en in het hotel rondhangen, ook een fietstocht ondernomen met de kinderen achterop. De gids had nog nooit, in de drie jaar dat hij dit werk deed, kinderen achterop gehad. Maar het ging goed. Het park viel tegen door het verkeerslawaai en het gras was meer geel dan groen. Wat waarschijnlijk komt door het droge en hete weer. In de wijk Palermo is het rustig en daarom misschien een beetje saai. De San Telmo fietstocht scheen achteraf leuker te zijn. Maar we hebben ons prima vermaakt. 

Omdat de kinderen niet geslapen hadden tijdens de heenvlucht waren we een beetje huiverig voor de nachtbus. Nadat we ons overdag vermaakt hadden in het hotel en ergens relaxed hebben gegeten, was het zover, de nachtrit. Het busstation was overvol en we waren dan ook superblij dat we de kinderen 'aangelijnd' hadden. Ik zag met de dagzak op mijn buik en de gewone tas op mijn rug, Obanoy nauwelijks maar dat hij vastzat gaf me een goed gevoel. We kregen veel blikken toegeworpen en de woorden ‘Muy Bien’, wat ‘erg goed’ betekent. 

Toen we eenmaal in de bus zaten stond de airco, zoals in bijna alle warme landen, weer op standje vrieskist. De kinderen hebben we snel omgekleed in lange broeken, lange mouwen en sokken en lekker met z'n tweeën in een stoel gezet (hadden we extra ingekocht). Voordat we Buenos Aires uit waren, was Obanoy al in dromenland en Yaltah niet veel later. 

Na een uurtje of vier rijden werd Obanoy wakker. Hij heeft eerst bij René gelegen en de rest bij mij op mijn buik. Yaltah werd pas tegen acht uur 's ochtends wakker terwijl we om negen uur arriveerden! Toen we bijna bij Cordoba waren, kwamen uit tegengestelde richting de trucks en motors van de Dakar race. Ook stonden er regelmatig hele groepen mensen aan de weg. De reis is al met al erg goed gegaan en zeker voor herhaling vatbaar. 

Omdat het hoofdseizoen is en de Dakar race aan de gang is was het in Cordoba lastig een hotel te boeken voor een redelijke prijs. Daarom zitten we in een hostel. Helaas krijgen we morgen pas een kamer met een privébadkamer. Ik weet ook weer waarom we eigenlijk nooit hostels namen. De hygiëne is toch wat anders, zeker met kinderen. Hoewel de prijs wel superaantrekkelijk is, 25,00 euro per nacht voor vier personen. 

Het is hier overigens nog warmer dan in Buenos Aires en daar was het gisteravond om 22.00 uur nog 36 graden... Wat we voor de rest hier gaan doen weten we eigenlijk nog niet, dat gaan we vanavond uitpuzzelen. 

 

Vanuit de stad naar het buitenleven op de Estancia 

Dinsdag 20 januari 2009. Cordoba Mountains, Argentinië. De dagen in Cordoba waren prima, hoewel we voor ons doen niet veel gedaan hebben. Reizen met kinderen is nu eenmaal een stuk beperkter. Een trekking is uitgesloten omdat Yaltah het na één kilometer het lopen al opgeeft. En aangezien Obanoy niet veel verder kan, houdt het snel op. 

Daarom hebben we ons vertier vooral gezocht in een kindermuseum, wat helaas dicht was en toen in de Zoo. Gisteren zijn we met verschillende bussen naar Playa do Ollo geweest. Dat is een strand aan een rivier waar vooral Argentijnse toeristen komen. Wij waren met onze superwitte kinderen een attractie op zich. Helaas is ons Spaans niet goed genoeg voor een uitgebreide conversatie maar hier en daar wel wat kletspraatjes gemaakt. De Argentijnen hebben kilo's (niet overdreven) vlees bij zich met toebehoren wat ze op een speciale BBQ pitch klaar maken. En er zijn tientallen pitches en dan is het nog wachten op elkaar... 

Yaltah en Obanoy vonden het heerlijk om te spelen met zand en water in de schaduw onder een gehuurde parasol. Een paar kindjes probeerden nog contact te maken en gaven een speedbootje om mee te spelen, maar Yaltah vind het eigenlijk wel prima om alleen met Obanoy te spelen in hun eigen taal. 

We merken wel dat de kinderen steeds opener worden naar 'vreemden' toe. Normaal gesproken zaten ze meteen onder mijn rok als iemand wat zei, maar nu komen ze eerder los. We stimuleren ze ook om zelf dingen te vragen als ze iets willen. Variërend van dansen op een tangopodium tot het vragen van ketchup. 

Dinsdag zijn we gearriveerd op de Estancia Puesto Viejo. De reis er naartoe was wel leuk. Eerst twee uur in een minibus, toen kwam de Jeep met de eigenaresse, maar helaas... de Toyota had mechanische problemen. We konden kiezen: een paar uur wachten (in de hitte) of met een taxi naar de Estancia. Dat laatste had onze voorkeur, dus na zo'n anderhalf uur over een hobbelige onverharde weg, waren we er. Het is echt in de middle of knowhere, maar wel supergaaf. Er zijn nog een paar andere gasten maar die koken voor zichzelf en slapen met z'n allen op een kamer. Wij hebben met de full board optie gekozen voor een eigen kamer en badkamer. Het eten wordt iedere keer voor ons gemaakt en tot nu toe smaakt het prima. 

Een klein stukje verderop is en een rivier waar we kunnen zwemmen. En een Engelssprekende gids (een unicum) kan ons wat tours e.d. geven. Ook kunnen we in de buurt paragliden, wat ons ook aantrekkelijk lijkt. 

De kinderen waren na aankomst door het dolle heen, ze moeten toch weer hun energie kwijt. Wie weet raken ze hun angst voor dieren ook een beetje kwijt. 

Terug in de bewoonde wereld 

Woensdag 28 januari 2009. Salta, Argentinië. De dagen op de Estancia waren heerlijk. Op de 775 hectare woonden gaucho's (cowboys), koeien, paarden, geiten, konijnen en het was ver weg van de bewoonde wereld en moderne communicatiemiddelen. 

Het eten was laat, rond 22.30 uur. Voor de kinderen was dit heel erg laat ondanks de afgedwongen siësta’s. Meestal lagen ze voor het toetje al op bed. Wel kregen we 's middags en 's avonds warm eten met veel groente en uiteraard vlees. Tussendoor was er genoeg fruit voorhanden, dus we hoeven ons nu geen zorgen te maken over vitaminegebrek. 

Op een gegeven moment zat er een zeer giftige Coral snake op de veranda. De katten deden hun werk goed en signaleerden het uitermate effectief en voordat we er erg in hadden had de eigenaresse de slang geplet met een grote steen. Het gebeurt ongeveer zo'n drie keer per jaar dat slangen op de Estancia komen. Later zat er nog een supergrote spin in onze kamer, uit voorzorg heb ik deze ook maar geplet, normaal zet ik ze altijd buiten. Het poedelen in de rivier vonden de kinderen super. Er waren ook veel stukjes met zand dus van plastic flessen hadden we bootjes, schepjes en emmertjes gemaakt en daar werd volop gebruikt. 

De dieren vonden ze wel leuk, maar op een afstandje. Na een paar dagen durfden ze de paarden te aaien en raakten ze niet volledig paniek als er een hond of geit aan kwam lopen. Zelf hebben we nog geiten gemolken, dat was best wel raar. 

Ook hebben we een hike gemaakt naar watervallen. Op de heenweg heeft René Obanoy gedragen en ik Yaltah op mijn rug gehad. Dat was wel even aanpoten. We hebben even gepoedeld in het water en Matte gedronken en daarna heeft Obanoy op mijn rug gezeten en heeft Yaltah op haar bergschoenen de hele weg zelf teruggelopen. 

Tijdens een extreem hete dag had de hele staf tropenrooster. We zijn toen gaan picknicken (uiteraard met Jeep naar de rivier gereden). Echter daar werd Obanoy door iets in zijn balzak gestoken. Arm jochie, hij stond echt te jodelen. Gelukkig was het niet ernstig en kon ik de angel verwijderen. Omdat het bloedde, konden we er geen zalf opsmeren. We hebben hem maar een zetpil gegeven en later in het koude water van de rivier laten zitten. Einde dag was het redelijk over, alleen heeft zijn balzak nu alle kleuren van de regenboog. 

Wij gingen op zondag terug en dachten dat het rustig zou zijn op de weg. Helaas… door de enorme drukte deed de minibus er ruim een uur langer over dan normaal en misten we onze nachtbus richting Salta. Gelukkig hadden we nog geen kaartjes gekocht. 

Ondanks de tientallen busmaatschappen was er geen plaats meer te vinden voor de nachtbus naar Salta. Toen toch maar op zoek gegaan naar een hotel, en pas bij de vierde poging hadden we plek. Het was ondertussen al 23.00 uur. We hebben nog snel pizza’s laten bezorgen en zijn toen gaan slapen. 

De volgende dag hebben we rondgehangen in het centrum van Cordoba omdat op maandag alle musea e.d. dicht zijn. Terwijl de kinderen aan het ravotten waren in de speeltoestellen bij de Mac Donalds, konden wij mooi even internetten (WIFI).  De nachtelijke busrit naar Salta duurde twaalf uur en verliep prima. De volgende ochtend moesten we de kinderen wakker maken omdat we er waren. 

In Salta hebben we voor morgen een tour geboekt naar Cachi. Gisteren hebben we het museum bezocht waar het Inca-meisje te zien is dat meer dan 500 jaar geleden geofferd is op een vulkaan in de Andes. Dit maakte een enorme indruk op de kinderen. De hele avond hebben ze het hier over gehad. Vanochtend regent het, dus zijn we de rekeningen aan het betalen en de kinderen (heel slecht) achter de TV gezet met Spaanstalige Charlie en Lola, Tommy de trein, Barney etc. 

 

Cactussen, carnaval en de tandarts 

Maandag 2 februari 2009. Salta en Tilcara, Argentinië. De tour naar Cachi was super. De bergen (voet van de Andes) hebben hier enorme mooie kleuren. Ook groeien hier veel cactussen, iets wat we tijdens onze reis in 2003 aan de andere kant van de Andes in deze formaties niet gezien hebben. 

Toen we na vier uur met tussenstops in Cachi aankwamen, bleek er op het centrale plein een speeltuintje in de schaduw te zijn. De kinderen waren niet te stoppen en een paar minuten later pikzwart van het stof en het zwarte zand. René heeft ondertussen rondgelopen om wat foto's te maken. Na een uur heb ik de kinderen schoongepoetst en zijn we een ijsje gaan eten. Daarna was het tijd om terug te gaan naar de bus. De kinderen hebben op de terugweg lekker geslapen. 

Helaas brak 's avonds een stuk voortand af van René. De dochter van de accommodatie-eigenaar wist gelukkig snel een tandarts te regelen en voor maar liefst 15,- euro kan René weer lachen. De apparatuur die daar werd gebruikt, was minimaal vergeleken met wat wij gewend zijn in Nederland maar goed, de basis en hygiëne was hetzelfde. Momenteel is het dus weer een hype onder de kids om ook hun tong te poetsen, dit hadden ze gezien op een poster in de wachtkamer 

Vrijdag was er een Carnavalsoptocht in Salta. Dit begon om 22.00 uur, dus na het eten gingen we daar naartoe. Totdat de stoet voorbij kwam, was het lokale vermaak om elkaar helemaal onder te spuiten met spuitbussen schuim. Ouders waren daar op voorbereid en hadden regenkleding, handdoeken en schone kleding meegenomen. Wij uiteraard niet, hoewel onze kinderen driftig mee deden. De stoet werd gevormd door de lokale carnavalsverenigingen samen  met verenigingen uit omringende dorpen en landen zoals Bolivia. Ze hadden er flink wat werk van gemaakt en een maximale toegestane aantal decibellen, dat kennen ze niet in Argentinië. Rond 01.00 uur vonden we het welletjes, terwijl de stoet nog een paar uur zou doorgaan, begrepen we. 

De volgende dag per bus naar Tilcari. Dit duurde iets langer dan gedacht. Eerst tweeënhalf uur in een luxe bus. Op het volgende busstation aangekomen hadden we niet genoeg cash geld meer en de pinautomaten op het busstation accepteerde geen Visa en Maestro. Met het restant geld hebben we toen maar twee plekken gekocht in plaats van drie in een volle bus die op ons stond te wachten. 

Na twee uur kwamen we aan in Tilcara. Het hotel dat ik gereserveerd had, was drie keer niets. Via het toeristenbureau kregen we een ander adresje wat een superplek blijkt te zijn. We hebben een cabana met alleen een ochtendzonnetje waar we het ontbijt gereserveerd krijgen op het 'terras'. Een grote tuin waar de kinderen lekker kunnen spelen en een eigenaar die een beetje Engels spreekt. Morgen gaan we met hem naar de salina's, dat zijn de zoutvlaktes in Argentinië. Deze salina's zijn klein vergeleken met Uyuni in Bolivia die we al gezien hebben, maar we denken dat de kinderen het wel leuk vinden. De tocht van René vanochtend in zijn eentje naar Humuacaca ging een beetje mis, ze hadden hem in de verkeerde bus gezet dus hij ging naar het Zuiden in plaats van het Noorden. 

Woensdag vertrekken we naar Corrientes, dit keer helaas geen echte nachtbus, want die rijden er niet. Maar vertrek om 15.00 uur en aankomst om 3.00 uur 's nachts. Dus ja, ook deze keer boeken we een hotel van tevoren en hopen dat die wel acceptabel is. 

 

Een lange reisdag en een troebel zwembad 

Zaterdag 7 februari 2009. Pellegrini, Argentinië. We dachten dat de reis van Nederland naar Buenos Aires een lange dag zou zijn, maar deze hebben we overtroffen. 's Ochtends vanuit Tilcara om 11.00 uur de speciaal gereserveerde taxi genomen, aankomst in Salta drie uur later. Toen een uurtje gewacht op de bus naar Corrientes (850 km) deze had wat vertraging, aankomst Corrientes 6.00 uur. Aansluitend de bus naar Mercedes (drieënhalf uur, daar snel ontbeten/gelunched en toen weer drieënhalf uur in een minibus over een onverharde weg naar Pellegrini (120 km). Aankomst 16.00 uur. Al met al zijn we 29 uur onderweg geweest. De kinderen deden het super, zeker nadat we beloofd hadden dat we een hotel met zwembad hadden. De volgende dag waren ze wat minder goed gehumeurd, maar dat is logisch. 

Dit hostel hebben via een bureautje in Mercedes geboekt, zonder referenties en foto's. Maar gelukkig is het een leuke locatie met een troebel zwembad, slecht ontbijt en geen plek voor full board. De kamer is groot en koel, met een warme douche. Het dorpje heeft maar 600 inwoners en geen restaurants, winkels, internet, mobiel bereik, taxi's, remises etc. Wel energie, opgewekt door een enorme benzinegenerator, die midden in het dorp staat en een oorverdovend lawaai produceert. Gelukkig hebben we de locatie ernaast niet geboekt zoals we in eerste instantie van plan waren. Alles ligt ver uit elkaar maar het huren van een fiets is duurder dan een avondmaaltijd met zijn vieren, dus we lopen veel. We vullen de dagen met veel relaxen, lezen, luieren en foto's sorteren van de excursies. 

Maandag gaan we per gehuurde jeep weer naar Mercedes, pakken daar na een paar uur wachten de bus naar Corrientes om vervolgens met de nachtbus naar Iguazu te reizen. 

Gisteren hebben we een boottrip gemaakt en veel kaaimannen, vogels en capibara's gezien. Hopelijk zien we morgen tijdens de wandeling wat aapjes e.d. 

Grenswaterval 

Donderdag 12 februari 2009. Puerto Iguazú, Argentinië. Ook de lange reis vanaf Pellegrini naar Puerto Iguazu (met een van de grootste watervallen ter wereld, op de grens tussen Argentinië, Brazilië en Paraguay. red.) ging op twee keer een uur vertraging na, zonder al te veel problemen. Obanoy was nog wel koortsig maar op de dag van aankomst was dit gelukkig over. Het busstation lag in een buitengebied dus mijn plan om de drie-urige overstap te vullen met een lekker etentje viel een beetje in duigen. Wel hebben we op het station kennis gemaakt met een moeder en haar drie Braziliaanse kinderen die op hun vader stonden te wachten. Ik legde hun loco pocket uit en dit werd vol enthousiasme gespeeld. 

Het hotel viel tegen, zeker in verhouding tot de prijs die we betaalden. Tevens hadden we bezoek van heel veel kleine miertjes, dus we konden niets eetbaars op de kamer houden. 

Na een dag het stadje verkennen, keken we de volgende dag vol verwachting uit het raam. Voor de zekerheid deden we de deur open want de ramen waren geblindeerd. Maar de grijze lucht was echt grijs. Vol hoop toch maar naar de watervallen. En ja hoor, daar kwam de eerste shower. En wat voor een, ik wou dat ik thuis zo'n douchekop had. René heeft toen maar snel veel te dure poncho’s gehaald van kwaliteit zero. Uiteindelijk bleven wij redelijk droog, dat kon je lang niet van iedereen zeggen. De foto's van die dag zijn enigszins grijs geworden. Obanoy en Yaltah vonden de watervallen, ik denk, een volle minuut leuk en toen wilden ze weer weg. Onder protest hebben we ze op de foto gezet, als aandenken voor later. 

De volgende dag ging de wekker heel vroeg voor René. Hij wilde vroeg in het park zijn om te kunnen fotograferen bij ochtendlicht en omdat er dan nog niet zoveel mensen zijn. Zonder kinderen deden we dit standaard, maar dat is nu dus iets wat moeilijker gaat. De kinderen liggen hier meestal pas rond elf uur op bed door de late etenstijden. Ze 's ochtends zo vroeg eruit halen voor iets wat ze niet leuk vinden, werkt niet. Rond tien uur werden wij wakker, helaas misten we het ontbijt. Dus daarom snel naar een bakker gelopen om daar wat croissants e.d. te halen. 

Terwijl ik mijn rugzak verder stond in te pakken kwam er een bus aan met Iguazu op het bordje. Dus snel kinderen in de bus, geld gepakt... ‘Drie pesos’. Hm, gisteren was het vijf. En waar zijn alle toeristen gebleven? Er zaten er wel een paar, maar met grote rugzakken. Dus na wat geharrewar zat ik wel in de bus voor de watervallen maar voor de Braziliaanse kant. Snel er maar weer uit en de bus naar de Argentijnse kant genomen. 

Die dag was het gelukkig wel mooi weer. Yaltah en ik hebben zelfs de speedboot genomen onderaan de watervallen waarvan we, zoals verwacht, tot op onze onderbroek nat werden. Ze vond het prachtig. Als aandenken hebben we zo'n mooie en dure DVD gekocht met onze rit erop. René vond het iets te heftig, zeker met Obanoy, hij is met dit soort dingen wat angstiger aangelegd. Zij zijn naar boven gelopen en hebben op ons gewacht bij het eindpunt.  

Morgen gaan we de Braziliaanse kant van de watervallen bekijken en waarschijnlijk naar de grootste dam ter wereld, voordat we op het vliegtuig stappen richting Salvador. Reis met ons mee naar Brazilië.